عشق آتش بود و خانه خرابی دارد پیش آتش دل شمع و پر پروانه یکیست ای دل نگفتمت حذر از راه عاشقی ؟ رفتی بسوز این همه آتش سزای توست.

مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست        تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

  بزن دل را به دریا و دمی هم شادمانی کن
                                بخند و خنده را بر لب مثال آب،جاری کن
                                بگیر از خود نفاق و کینه را دل را بهاری کن
                                مخور غصه،دمی ای دل به نفس خود امیری کن
                                مریز اشک و نگاه نافد خود را صمیمی کن
                                فضای قلب خود را هم مثال دل قدیمی کن
                                بزن فالی به حافظ ، خواجه شیرازی محبوب
                                غم دل را به آب دیده شوی و سازگاری کن
                                در این دنیا غم دل بیشمار است
                                نشین بر ساحل دریا مثال دل صبوری کن

 تا بود خون جگر خوان جهان اینهمه نیست     

آمدی جانم به غربانت ولی حالا چرا

 گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم! چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

حالی نشد نصیب از این عمر بی حساب

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود صحنه پیوسته بجاست خرم آن نغمه که مردم بسپارند به ياد آن یار پری چهره که دوش از بر ما رفت