من چه سبزم امروز

        و چه اندازه تنم هوشیار است!
           

                   نکند اندوهی ، سر رسد از پس کوه.

 ...

 آری

 تا شقایق هست زندگی باید کرد

در دل من چیزی ست...

مثل یک بیشه نور

                 مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم

             که دلم می خواهد بروم تا ته دشت

                                                        بروم تا سر کوه

دورها آوایی ست که مرا می خواند

                                                                                   زنده یاد سهراب سپهری

تسبیح شب که مهره صدها ستاره داشت         در  زیر  پنجه تر صبحدم  شکست

هر مهره اش پرنده  ای  شد و بال بر گرفت         دنیا پر از  ترانه شد و باز شکست 

چون  که  بودیم  نبودیم  کسی                                                                                                   کشت ما را غم بی هم نفسی

چون که رفتیم  همه  یار   شدند                                                                                               خفته  ایم  و   همه  بیدار  شدند

قدر   آینه    بدانید    چو   هست                                                                                                 نه در آن وقت که افتاد و شکست

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست
همـــه دریا  از  آن مـا کـن  ای  دوسـت
دلــم  دریـــا  شد  و  دادم  بـه دستــت
مکش  دریا  به  خون پروا کن ای دوست

 کنار چشمه ای بودیم در خــواب                                تو  بـا  جامی ربـودی مــاه از  آب
چو نوشیدـیم از آن  جـام  گـــوارا                                تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب
تن بیشه پـر از  مهتــاب امشــب                                پلنـگ کوه ها  در خوابـه امشــب
به هر شاخی دلی سامان گرفته                               دل من در تنـم  بی تابـه امشــب

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست
همـــه دریا  از  آن مـا کـن  ای  دوسـت
دلــم  دریـــا  شد  و  دادم  بـه دستــت
مکش  دریا  به  خون پروا کن ای دوست

شاعر:سیاوش کسرایی

خواننده:محمد رضا شجریان

شرمنده خونگرمی اشکم که همه عمر

نگذاشت مرا گرد به مژگان بنشيند