شگفتا!

وقتي که بود نمي ديدم،وقتي که ميخواند نمي شنيدم...

وقتي ديدم که نبود،وقتي شنيدم که نخواند...

چه غم انگيز است که وقتي چشمه اي سرد و زلال در برابرت ميجوشد و مي نالد و مي خواند،تشنه ي آتش باشي و نه آب!

و چشمه که خشکيد،چشمه که از آن آتشي که تو تشنه ي آن بودي بخار شد و به هوا رفت و آتش کوير را تافت و در خود گداخت و از زمين آتش روييد و از آسمان آتش باريد ،تو تشنه ي آب گردي و نه آتش!

و بعد

عمري گداختن از غم نبودن کسي که تا بود از غم نبودن تو مي گداخت.

                                                                              کوير,دکترعلي شريعتي