هـــرکه شــد محـــرم دل در حــرم يار بماند           وانکــــه اين کار ندانســـت در انکــــار بمـاند

از  صداي  سخن  عشق  نديدم     خوشتر             يادگاري     که   در  اين  گنبد  دوار   بماند

اگر  از  پرده  برون  شد  دل  من  عيب  مکن           شکر  ايزد   که  نه  در  پرده ي  پندار  بماند

      همه میدونین که حضرت موسی می خواست خدا رو ببینه. رفت کنار کوه سینا و به خدا گفت : ارنی؟ و جواب آمد لن ترانی. و بعدش که  موسی اصرار میکنه خدا جلوه ای از خودشو به کوه نشون میده که حضرت موسی هم بیهوش میشه.

چو رسی به طور سینا ارنی مگوی و بگذر            که  نیرزد  این   تمنا   به   جواب    لن      ترانی

چو رسی به طور سینا ارنی بگوی و مگذر            که خوش است از او جوابی، چه ترا چه لن ترانی

 ارنی  کسی  بگوید  که تو را ندیده باشد             تو  که  با  منی  همیشه   چه  ندای  لن  ترانی

سحر  امدم  به  کویت  که ببینمت نهایی             ارنی  نگفته  گفتی  ،   تو   هزار    لن      ترانی

  من که از دومیش خیلی خوشم آومد.شما چی؟

        نمی دونم شما چقدر به حافظ اعتقاد دارین. ولی من که هر وقت دلم میگیره یه تفعلی به خواجه حافظ میزنم. بعضی وقتا هم فال می گیرم که انصافا حافظ درست میزنه تو خال.

از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش         زده ام فالی و فریادرسی می اید

    ولي  به نظر من که اگه به فال اعقاد داشته باشين با هر چي که  فال بگيرين چي ورق باشه يا ديوان حافظ و يا هر چيز ديگه که کامل باشه : يعني بتونه تمام جوانبو تو خودش داشته باشه درست در مياد.
همين چند وقت پيش يه تفعلي به حافظ زدم که حالا نيتش بماند . شعري که اومد اين بود : 

دلم جز مهر مهرویان طریقی بر نمی گیرید    ز هر سو می دهد پندش ولیکن در نمی گیرید

خدا را اى نصيحت گو حديث ساغر و مى گو	كه نقشى در خيال ما ازين خوشتر نمى گيرد
صراحى مى كشم پنهان و مردم دفتر انگارند	عجب گر آتش اين زرق در دفتر نمى گيرد
من اين دلق مرقع را بخواهم سوختن روزى	كه پير مى فروشانش به جامى برنمى گيرد
ميان گريه مى خندم كه چون شمع اندرين مجلس	زبان آتشينم هست ليكن در نمى گيرد
سخن در احتياج ماه استغناى معشوقست	چه سود افسونگرى اى دل كه در دلبر نمى گيرد
نصيحت گوى رندان را كه با حكم قضا جنگست	دلش بس تنگ مى بينم مگر ساغر نمى گيرد
چه خوش صيد دلم كردى بنازم چشم مستت را	كه كس مرغان وحشى را ازين خوشتر نمى گيرد
سر و چشمى چنين دلكش تو گوئى چشم ازو بردوز	برو كاين وعظ بى معنى مرا در سر نمى گيرد
از آن رو هست ياران را صفاها با مى لعلش	كه غير از راستى نقشى در آن جوهر نمى گيرد
من آن آيينه را روزى به دست آرم سكندروار	اگر مى گيرد اين آتش زمانى ور نمى گيرد
خدا را رحمى اين منعم كه درويش سر كويت	درى ديگر نمى داند رهى ديگر نمى گيرد

بدين شعر تر شيرين ز شاهنشه عجب دارم

كه سر تا پاى حافظ را چرا در زر نمى گيرد

به کدامین گناه!!!

قصه است این قصه آری قصه درد است 

        این عیار مهر کین مرد و نا مرد است

           اين گليم تيره بختي هاست

                             خيس خون داغ سهراب و سياوشها ،
                             روكش تابوت تختی هاست

آري آري من همين افسانه مي گويم...

خوان هشتم را من روايت ميكنم اكنون :

میدان هفت تیر ـ تهران ـ ۳۰ اردیبهشت