خدایا

با تو عهد میبندم که  نعمتهایی را که تو به من عطا فرمودی، به درستی به کار بندم. چشمانم، زبانم، دستها و پاها و تمامی اعضا و جوارح بدنم را.

و انجایی که قلم از نوشتن باز می ماند. ولی چاره ای نبود. باید مینوشتم. باید میگفتم...

خدایا.  تو که انقدر مهربانی، که گستاخی هایم را به درگاهت چشم پوشیدی، از این یکی هم بگذر.

...

 این شعر هم داستان عقابیه که در آخرین لحظات عمرش، در فکر راهی برای  زندگی بیشتر از دشت و کوه عبور میکنه تا به زاغی میرسه. و از اون زاغ میخواد که راز طول عمر رو بهش بگه.بقیشو خودتون بخونین:

گشت غمناک دل و جان عقاب        چو ازو دور شد ايام شباب
ديد کشِ دور، به انجام رسيد           آفتابش به لب بام رسيد
بايد از هستي دل برگيرد          ره سوي کشور ديگر گيرد
خواست تا چاره ي ناچار کند         دارويي جويد و در کار کند
صبح گاهي، ز پس چاره ي کار        گشت بر باد سبک سير سوار
گله، کاهنگ چرا داشت به دشت         ناگه از وحشت، پر ولوله گشت
وان شبان، بيم زده، دل نگران        شد پي بره ي نوزاد، دوان
کبک در دام خاري آويخت         مار پيچيد و به سوراخ گريخت
آهو استاد و، نگه کرد و، رميد        دشت را خط غباري بکشيد
ليک صياد سر ديگر داشت       صيد را فارغ و آزاد گذاشت
چاره ي مرگ نه کاريست حقير     زنده را دل نشود از جان سير
صيد هر روزه به چنگ آيد زود     مگر آن روز که صياد نبود

***

آشيان داشت در آن دامن دشت          زاغکي زشت و بد اندام و پلشت
سگنها از کف صندان خورده        جان ز صد گونه بلا در برده
سالها زيسته افزون ز شمار         شکم آکنده ز گند و مردار

***
بر سر شاخ و را ديده عقاب                        ز اسمان سوي زمين شد به شتاب
گفت : کاي ديده ز ما بس بيدار      با تو لمروز مرا کار افتاد
مشکلي دارم اگر بگشايي           بکنم هر چه تو مي فرمايي

***

زار و افسرده چنين گفت عقاب                    که مرا عمر حبابيست بر آب
راست است اينکه مرا تيز پر است        ليک پرواز زمان تيز تر است
من و اين شهپر و اين شوکت و جاه     عمرم از چيست بدين حد کوتاه
تو بدين قامت و بال ناساز           به چه حق يافته اي عمر دراز؟؟
چيست سرمايه ي اين عمر دراز          رازي اينجاست تو بگشا اين راز

***

 زاغ گفت ار تو در اين تدبيري          عهد کن تا سخنم بپذيري
پدر من که پس از سيصد و اند     کان اندر بد و دانش و پند
بارها گفت که بر چرخ اثير    بادها راست فراوان تاثير
بادها کز زبر خاک وزند       تن و جان را نرسانند گزند
هر چه از خاک شوي بالاتر        باد را بيش گزند است و ضرر
تا بدانجا که بر اوج افلاک    آيت مرگ شود پيک هلاک
ما از آن سال بسي يافته ايم   کز بلندي رخ برتافته ايم
زاغ را ميل کند دل به نشيب      عمر بسيارش از آن گشته نصيب
ديگر اين خاصيت مردار است                  عمر مردار خوران بسيار است
گند و مردار، بهين درمانست      چاره ي رنج تو زان آسانست
خيز و زين بيش ره چرخ مجوي         طعمه ي خويش بر افلاک مجوي
خانه اي در پس باغي دارم         وندر آن گوشه سراغي دارم
خوان گسترده ي الواني هست         خوردنيهاي فراواني هست

***

آنچه زان زاغ چنين داد سراغ     گند زاري بود اندر پس باغ
آندو همراه رسيدند ز راه        زاغ بر سفره ي خود کرد نگاه

ادامه دارد...

       از ميان تمامي شاعراني كه هم عصر با سعدي و مولوي بوده اند، تنها حافظ توانست جاودان بماند و نام بقيه شعرا در امواج غزليات عاشقانه سعدي و مثنويات عارفانه مولوي گم شده است. 

     اينم يك نمونه از اشعار حافظ كه من هنوزم نتوستم اونو درست بخونم. به قول حافظ :

هر کو نکند فهمی زین کلک خیال انگیز     نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد

 شما هم امتحانش كنين. مثلا در مصرع  "چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند " بردارند اولي به معني برداشتنه، و بردارند دومي به معني بر سر دار بودن.

سمن بويان غبار غم چو بنشينند،     بنشانند	پری رويان قرار از دل  چو بستيزند،   بستانند
به فتراک جفا  دل‌ها  چو  بربندند،       بربندند	ز زلف عنبرين جان‌ها چو بگشايند،   بفشانند
به عمری يک نفس با ما چو بنشينند،برخيزند	نهال شوق در خاطر چو  برخيزند،     بنشانند
سرشک گوشه گيران را چو دريابند،  در يابند	رخ  مهر  از  سحرخيزان  نگردانند   اگر دانند
ز چشمم لعل رمانی چو می‌خندند، می‌بارند	ز  رويم  راز پنهانی چو می‌بينند،  می‌خوانند
دوای درد عاشق  را کسی کو   سهل پندارد	ز فکر آنان که در تدبير  درمانند،      در مانند
چو منصور از مراد آنان که بردارند،    بر دارند	بدين درگاه حافظ را چو می‌خوانند،می‌رانند
در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند	که با اين درد اگر دربند درمانند،       درمانند

                                                                              کاری از خانوم مهناز یزدانی                

            تازه واحدهای ترم ۳ رو گرفته بودم. کلی هم از دوستام و سال بالایی ها پرسیده بودم که کدوم استاد بهتره و بهتر درس میده و از این جور چیزا. واقعا عزم خودمو جزم کرده بودم و واسه ی کل ترمم برنامه ریزی کرده بودم. و یکسری کارهای دیگه که مخصوص صفری هاست. ترم ۳ همه میتونستن دو نوع برنامه داشته باشن. یکی با استادای واقعا گلابی و اون یکی با استادایی که رست آدمو میکشیدن و هر هفته کلی تمرین می دادن. خلاصه بنده هم با تمام کله شقی برناممو با اساتید سخت گیر برداشتم و با برآوردهایی که کرده بودم آخر ترم میتونستم یک معدل ۱۵- ۱۶ ی داشته باشم. ( اینم بگم که معدل ۱۵ اینجا مثل معدل ۱۷-۱۸ دانشگاههای تهران بجز شریفه. البته با مقدار درس خوندن مساوی)

    یکی دو هفته ای از اول ترم گذشته بود ( یعنی تقریبا اوایل مهر ) که کارام راست و ریست شد اسباب کشی مون از خوابگاه های پایین تموم شده بود و صفری های جدید با هزار امید و ارزو کم کم از راه میرسیدن. با خوددم گفتم که حالا بد نیست یک تلفنی هم به خونه بزنم و احوالی جویا بشیم. تلفن زدم و حال همه رو پرسیدم ولی نتونستم با مامان صحبت کنم. اخه برادرم گفت که رفته خونه ی خاله اینا.  منم خدافظی کردم. چند روز بعدش زنگ زدم ولی ایندفعه یک بهانه دیگه و همین جوری سه چهار روز هی میگفتن که مامان رفته خرید، مامان رفته بیرون ۲ ساعت دیگه میاد و ...

    دیگه کم کم داشتم نگران میشدم ولی اصلا دوست نداشتم حتی بفهمم که مامان رفته بیمارستان. تا اینکه یه شب دایی زنگ زدن و گفت که زود بیام خونه چون حال مامانم بده. بازم دوست نداشتم باور کنم که قضیه واقعا جدیه.  ولی وقتی که صدای شوهرخالمو از پشت تلفن شنیدم دنیا دور سرم چرخید. تا حالا هیچ وقت نشده بود که دایی و شوهرخاله کنار هم باشن و با یک تلفن حرف بزنن. اون لحظه آرزو داشتم که وجود نداشتم. ای کاش میمردم ولی صدای شوهرخالمو نمی شنیدم.

     همون موقع سریع حاضر شدم و رفتم ترمینال تا از اصفهان برم تهران و از اونجا برم مشهد. بازم خدا خیر بده دوستمو که تا ترمینال اومد و منو پیدا  کرد و گفت که تو فرودگاه اشنا دارن. تا فردا صبح با اولین هواپیما برم خونه؛ تو این فصل بلیط هواپیما گیر اوردن اونم یک ساعت قبل پرواز واقعا خوش شانسی می خواد.

      فردا (۷/۷/۱۳۸۱) صبح  زود بیدار شدیم و با تاکسی رفتیم فرودگاه. تو فرودگاه دوستم بعد از ۲ ساعت بلیط گرفت. منم نشسته بودم روی صندلی ها و این اطرافو نگاه میکردم. تو همین یک ساعت کلی ادمای مختلف از کنارم رد شدن. علی رضا خمسه رو هم دیدم. با یک لبخند از کنارم رد شد. ولی انگار فقط جسمم روی صندلی بود. خلاصه با هواپیمای درپیت توپولوف که تا مقصد بال هاش میلرزید، رسیدم فرودگاه. پدرم بود و برادرم. یادم نمیاد ولی یکیشون لباس مشکی داشت. حاضر بودم هر چی دار و ندارم بدم ولی مامانو زنده ببینم. بغض کرده بودم. رنگم مثل گچ سفید شده بود. ولی جلو خودمو گرفتم...

      رسیدیم بهشت رضا. اونجا همه ی فامیل اومده بودن. دایی ها، خاله ها، مادر مادربزرگم، همسایه ها و ... و همه مشکی پوشیده بودن. رفتم صورتشو دیدم، بوسیدمش، خیلی خوشگل شده بود؛ به همه مون لبخند میزد.

بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران               کز سنگ ناله خیزد، روز وداع یاران

     حالا موقع خداحافظی رسیده بود. اشکم هایم بی اختیار جاری شده بود. لحظه ها به سختی میگذشت. صدای لااله الله همه جا رو پر کرده بود.     و بعد : کمی درد دل؛ و  دیگر، هیچ.

       تو به من خندیدی

              آتش برق نگاهت دل من آتش زد.

و مرا در پس یک بغض غریب،

                   در میان برهوتی تاریک،

                                      رهایم کردی ...

رفتنت را دیدم،

         تا به آنجا که نگاهم سو داشت.

و تو

          در آخر این قصه تلخ محو شدی.

باورم نیست که دیگر رفتی؛

                     اشک من بدرقه راهت باد.

 سکوت، فاتحه، صلوات. حالا همه داشتند یکی یکی تسلیت میگفتن.

        درد پدرمو که درک نمی کردم ولی حال برادر کوچیکمو تا حدی درک می کردم. حالا واقعا احساس یتیمی می کردم. ولی به نظر من که پسر از مادر یتیم میشه.

بی تو من طوفان زده ی دشت جنونم،

                صید افتاده به خونم.

بی تو من هیچ نگویم.              بی تو من هیچ نخواهم.

...

     جا داره از خوبگاه ۴ که یک زمانی توش زندگی میکردیم و لباسامونو تو پنجره هاش از طناب آویز میکردیم، یادی داشته باشم.

      امروز صبح مراسم افتتاحیه سی و هشتمین المپیاد جهانی فیزیک در دانشگاهمون ( البته ما که داریم میریم ) در مکانی که آنرا سالن آمفی تئاتر دانشگاه می نامند برگزار شد. در این مراسم که به صورت زنده از شبکه استانی اصفهان پخش میشد اقایان : دکتر قربانی ( ریاست محترم دانشگاه صنعتی اصفهان ) و دکتر سپهری راد ( مسئول برگزاری المپیاد ) دست و پا شکسته   مقدم میهمانان را گرامی داشتند.

        سپس آقای محمود فرشيدي وزیر محترم آموزش و پرورش در ابتدا پس از یاد و خاطره از بنیان گذار انقلاب و مقام معظم رهبری به یادآوری دست آوردهای دانش آموزان ایرانی در سطوح مختلف علمی به حضار و تیمهای شرکت کننده  پرداخته، و در انتها از تمامی دست اندر کاران و شرکت کنندگان در این المپیاد علمی با گویش شیرین فارسی تشکر و قدردانی به عمل آوردند.

برو تو همون وزارت خونه که بلد نیستی یک خوشامد گویی (درست و حسابی که هیچ) خشک و خالی به مهمونات  بگی.

     و پس از آن جناب آقای حداد عادل پس از معرفی گوینده به حضار و ابراز احترام توسط آنان، با زبان فصیح فارسی (دیگه شما چرا؟!!)، به میهمانان خیر مقدم گفته و نسبت به برگذاری ۴۰ امیندوره ی المپیاد در ایران ابراز خشنودی کردند.( مجید جان اون سی و هشته ، ۴۰ امین دوره میشه ۲ سال دیگه)

یحتمل آقای حداد عادل ۲ سال جلوتر از بقیه آدمها بسر میبرند.

بازم اون اجرای زیبای سنتور یکم آبروی ایران رو حفظ کرد.

 ایالات متحده هم با حضور خود سعی در ایجاد روابطی بهتر با ایران داشت که حضور آنها قابل تقدیر می باشد.

تیم ملی ایالات متحده‌ی امریکا  در مراسم افتتاحیه‌ی سی و هشتمین المپیاد جهانی فیزیک در اصفهان   تیم المپیاد ایران نیز که مورد تشویق گرم تمامی حضار قرار گرفته بودند، بدون هیچ گونه عکس العملی به این تشویقها، به آرامی و سر به زیر صحنه سن را ترک کردند. موفقیت تیم ایران را از صمیم قلب آرزو میکنم.

بقیه سوتی ها رو خودتون ببینین.

     در همین راستا وزارت آموزش و پرورش یکسری کلاس فشرده آموزش زبان فارسی (ببخشید گویش شیرین فارسی) برای شرکت کنندگان تدارک دیده است. شایان ذکر است که سوالات المپیاد هم به زبان فارسی خواهند بود.

در پایان هم جای آقای استفان هاپکینز (مرد شماره اول دنیای فیزیک) رو خالی میکنیم که اینقدر برای دیدنش برنامه ریختیم.

بجنبید میغ، خروشید رعد          درخشید برقی به مانند تیر

عقاب دلیر، بیافتاد از آسمان به زیر

جبین پر ز چین و دژم کوهسار      چنان گرده ببر بر آن نگار :

    نشیبش یکی دره ی هولناک          دمان همچنان اژدها در مغاک

           پیچیده در پبچ و خمهای آن           مهی همچو فیروزه ای پرنیان

                فتاده سر سنگهای سیاه               بسی رشته نور از قرص ماه

                     زهر سوی دیواره ی کوهسار                فرو برده چنگال در ابر تار

فراز ستیغ

          عقاب اوفتاده است پر سوخته

                               به ژرفای دره نگه دوخته

هیولای پستی (مرگ) خزد سوی او

                                بغلتد نبیند مگر روی او

  کنون پیش چشمان او آسمان

                          ببالد به رخشنده استارگان

     بلغزد سر یکدگر ابرها

                               بغرد چو در کوهها ابرها

                                   به جوش آید از دیدن آن عقاب

برآید تو گویی به ناگه زخواب

                  خروشد بر او با دو چشم پر آب :

   تو ای آسمان! زبالا مبینم چنین زار و پست

                         تو دانی که این واژگونه که هست؟

کسی کو زدی خنده بر خشم تو

    بدی فتنه در چشم تو

         درخشنده برقت نفرسودمی               به پیچیده ابرت برآسودمی

              بدی اختران تو بازیچه ام              مبینم، مبینم که اکنون چه ام

پرم سوختی

           بدن شعله ی حسرت افروختی

                         چرایم بدید سنگسار دوختی؟

زبرق تو چون سوخت بال و پرم

         همان به که پیش تو جان بسپرم :

              شود ابر تو بر من آرامگاه

                            من و گور من این مغاک سیاه؟

پرم سوی تو

                شکیبا شوم باز با خوی تو

عقاب دلیر

            جهید از ستیغ سیه رنگ کوه

                        بغلتید و افتاد ناگه به زیر

دره باز کرده دهان زیر او          چنان گرسنه، شیر و نخجیر او

بیافتاد بشکسته شهپر عقاب           سر صخره های فتاده بر آب

در امواج پیچیده ی سیمگون              نهان گشت آن پیکر غرق خون

ولی آرزویش سر ابرها

                 به پرواز بود :

                               خود این در طبیعت یکی راز بود

فکر  بلبل  همه  آن است که گل شد يارش       گل در انديشه که چون عشوه کند کارش

دلربايي همه آن نيست که عاشق بکشند        خواجه آنست که باشد  غم خدمتکارش

    به نظر من حقيقت در اين دنيا وجود نداره. و چيزي که ما  آن  را به حقيقت تعبير ميکنيم : جلوه اي از حقايق دنياي فرا مادي است. به قول افلاطون اين دنيا همچون غاري تاريک است؛ و انسانها به سان زندانياني پچيده در غل و زنجير، درون اين غار بسر ميبرند که حتي نمي توانند سر خود را به اطراف حرکت دهند. و تصور انها از محيط اطراف، سايه هايي است که برروي ديواره ي غار مشاهده ميکنند. و اگر صدايي بشنوند  مي پندارند  که آن سايه ها با هم حرف ميزنند.  و حال آنکه "حقيقت" خورشيدي است که در بيرون غار نور افشاني مي کند.

       حال تصور کنيد يکي از اين زندانيان را آزاد کنيم و او را به بيرون غار ببريم. بديهي است که نور خورشيد او را بسيار ناراحت ميکند و وي تمايل دارد که به درون غار برگردد.
اين فرد در ابتدا نور ستارگاران را در آب ميبيند. سپس به تماشاي ستارگان در شب مشغول مي شود. و سر انجام براي ديدن نور و تلولو خورشيد آماده ميشود. و... 
                                                                                            بر گرفته از جمهوري ششم افلاطون

      ما بعضا جلوه هاي حقيقتو ميبينيم و بعضي وقتها به اشتباه يک چيز را حقيقت ميپنداريم :
 زشتي و زيبايي؛ وجود دارند آدمهايي که در نظر انها زشتيها جلوه به زيبايي مي کند. البته چنين نيست که دنياي ما کاملا زاييده احساسات  و توهمات ما باشد : بعضي صفات و اخلاقيات را همگان قبول دارند و در برابر آنها, سر به تاييد فرود مي آورند. ( البته اين با نظريه افلاطون تناقضي نداره ). ولي پر واضح است که  :

    هر آنچه بپنداريم همان خواهيم بود. به قول انگليسي ها : you are what you are

          و مهم ترين چيز سعي و تلاش در رسيدن به حقيقت است. به قول عزيزي : 

زندگي زنده بودن است و زنده بودن بهتر شدن. و هيچ چيزی بهتر نمي شود مگر با تلاش.
و ماندن, همان مردن است؛ از راهي طولاني تر. که از گنديدن مي گذرد.

توی دانشگاه ما سال بالایی ها به جدیدالورودی ها     میگن صفری.صفري يعني کسي که حتي يک جلسه هم  سر کلاسای درسیش غيبت نميکنه. وقتي وارد ميشه در ميزنه و وقتيکه مي خواد بره بيرون اجازه ميگره  ( با انگشت ) . با هم اتاقي هاش از درصدهاي کنکورش ميگه و تا آخر ترم اين خاطرات کنکور و درصد ها ادامه داره. خلاصه اونو ميشه با اولين نگاه شناخت و به راحتي سر کارش گذاشت.

مثلا اون قبلنا و قديم مديما که دور خوابگاه دخترا رو حصار نکيشده بودن ( بيچاره ها ) يه بار يک صفري از همه جا بي خبر که مي خواسته بره پيش دوستاي سال بالاييش، از چند تا بچه هاي باحال سال بالايي آدرس خوابگاههاي بالا رو ميپرسه که اونا هم آدرس خواگاه دخترا رو بهش مي دن و آدرس دقيق اتاقو که :  از پله ها که رفتي بالا ميشه طبقه اول. حالا تو بايد بري سمت راست و اتاق ... .خلاصه اون پسر بيچاره و بخت برگشته ميره به همون آدرسي که بهش داده بودن و وقتيکه در رو باز ميکنه با جيغ ساکنين اتاق مواجه ميشه. خلاصه کارش به کميته انظباطي ميکشه و مي  فهمه که عجب سر کاري رفته.
يکي ديگه از مواردي که صفري ها به خاطرش ميرن سر کار ، حمامهاي همگاني ( نمره ) طبقه پايين خوابگاه ها است. همين امسال چند تا سال بالايي به يک صفري ميگن که براي استفاده از حمام ، بايد بري دفتر خوابگاه نامه بگيري ؛ و براش يک معرفي نامه پر مي کنند که بره به مسوول مربوطه نشون بده و تا براش کارت حمام صادر کنن. متن نامه هم اين بوده : " بدين وسيله آقاي ... دانشجوي ... به شماره دانشجويي ... جهت استفاده از حمامهاي خوابگاه به شما معي ميگردد. خواهشمند است اقدام فرماييد. "
حالا طرف ميره  دفتر خوابگاه و مسوول اونجا هم مي فهه که قضيه از چه قراره. اونم پاي نامه رو اضا ميکنه. دانشجوي صفري هم مياد نامه رو نشون سال بالايي  ها ميده و اونها هم شب نامه رو ميزنن تو برد خوابگاه و فردا صبح همه نامه رو ميخونن.
بقيه سر کاري ها : گرفتن پول از صفري ها بخت برگشته به عناوين مختلف ، ساختن شايعه هايي مبني بر دادن کامپيوتر و لپ تاپ به دانشجويان دس خوان و مستعد و هر چيزي که به فکرتون برسه. فقط موقع سر کاري گذاشتن نبايد خندتون بگيره. چون هر چيزي  که بگين اونا باورشون ميشه.
يادمه وقتي ما صفري بوديم : يه روز بين اصفهانيها و بچه هاي خوابگاهي دعوا ميشه و خلاصه يک اتوبوس پر از اراذل و اوباش خوبگاههاي الغدير ( صفرآباد ) به اضافه سوپري الغدير که با يکي از بچه ها خيلي دوست بود راه مي افتند ميرن يک کتک حسابي به اصفهاني ها ميزنن و دوباره بر مي گردن خوابگاه.

يکي از موارديکه خيلي توي اتاقهاي خوابگاه رونق داره در آوردن آمار هم کلاسيها و هم دانشگاهي هاي جنس مخالفه؛ که به همين خاطر هر کي کاري بکنه فردا همه مطلع ميشن. از ديگر تفريحات يک پسر خوابگاهي ( البته با سانسور ) : شلم بازي کردن تا ساعت 5 صبح و خوابيدن تا لنگ ظهر – چايي خوردن – فيلم ديدن – چرت و پرت گفتن و... که سيگار کشيدن و دايم پاي تلفن بودن هم در سالهاي بالاتر بهشون اضافه ميشه.

     آورده اند که صدایی بلند داشتی و در تقلید صدا خبره بودی و هر آنچه از نمکی و لحافدوزی و برف انداز و سمپاش و ... که موجود همی بودی، صدای آن تقلید کردی و همسایگان را در سر کار گذاشتی و در کوچه ایشان هر چه از موجودات و جانداران و جانوران که موجود بود از لطف و مرهمت وی برخوردار بودند و گربه ای نبود که از کنار ایشان عبور نکرده باشد و از الطاف ایشان بی بهره...
     چون در مدرسه استعدادهای درخشان پذیرفته شدی، در پوست خود همی نمی گنجیدی و هر آنچه از آدمیان و عالمیان که موجود بودی این خبر را شنیدندی و همگان به هوش وی آفرین گفتندی و ایشان را غرور فراوان بود...
     نقل است که چون اولین نمره ی علم حساب خود را بدیدی از حیرت هیچ نگفتی و هر آنچه از غرور و بزرگ بینی که در وی موجود بود، به یکباره فرو نشسته و وی را شور و نشاطی در درس خواندن نبودی و هفت سال و هفت ماه و هفت روز و و هفت شب را بدین حالت سپری کردی.از کرامات ایشان نقل است که چون این موعد به سر آمد، به یکباره هر آنچه از علم حسابان و میکانیک که بود بلد شدی و پس از آن روی به علم دیفرانسیل و انتگرال آوردی و کتاب هالیدی را به اتمام رساندی و ایشان را در آموختن علم فیزیک شیرینی و حلاوت بسیار بودی؛ و چنان بشد که دوستان همگی به اتفاق نظر به ایشان آفرین گفتندی و در این میان  مسئله ای نبود که حل نشده بماند و نکته ای نبود که مد نظر گرفته نشده.

     و بدین ترتیب بنده دوباره به سنگر علم دانش باز گشتم و از تابستون برای کنکورشروع  کردم تا اینکه بالاخره با رتبه ی نسبتا خوبی برق دانشگاه صنعتی اصفهان قبول شدم. از اون جایی که همه کارای من بر عکس بوده و جمله ی حسنی به مکتب نمیرفت درباره من صدق میکرد درسی رو که کلاس کنکور رفته بودم از همه بدتر شدم. شاید اگه کلاس نمیرفتم خیلی بهتر میشدم.
     بالاخره با هزار زحمت. تنهایی از مشهد با اتوبوس تا اصفهان اومدم و با هزار بار آدرس پرسیدن از اصفهانی های محترم و متشخص راه دانشگاه صنعتی رو پیدا کردم و با هزار تا امید و آرزو وارد دانشگاه شدم.
وقتی ورودی های جدید میان. از سال بالایی ها آدرس می پرسن. و بنده هم به خاطر ریشی که داشتم سنم یکم بالا میزد و کلی. هم ورودی های خودمو راهنمایی کردم.!!!
ترم 1 و 2 خیلی سخت گذشت و تو امتحان ریاضی 1 با 3.5 نمره ارفاق 30 درصد بچه ها افتادن.خلاصه هر چی تو خونه خوشی دیده بودیم همش تو این 1 سال اول زجر کشیدیم. به قول شاعر دانشگاه آقای  آقاشاهی :

بسی رنج بردم در این صنعتی            عجب زنده ماندم در این لعنتی...

                                       کاریکاتور ازمجله گل آقا

    دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت    

                                    رخت بر بندم و تا ملک سلیمان بروم