خرم آن نغمه ...

آقای مهندس

alikheradmand — Sat, 24 Nov 2007 18:42:18 GMT

سلام.

نمیدونستم اینقدر فارق التحصیل شدن کیف داره. تازه اونم بعد از ۶ سال.تو این ۶ سال این همه علافی کردیم ولی هیچ کدومش به اندازه یک روز علافی بعد از فارق التحصیلی حال نداد. این آقای مهندس هم که خیلی لفظ خوبیه. حالا این ۶ سال رو اگه رویهم بزارم فکر کنم به اندازه ۴۰ واحد کلاس رفته باشم. رکوردهایی رو هم تو دانشکده زدم ....

بی خیال بابا. فقط میخواستم بگم که فارق شدم از این صنعتی خراب شده که اصفهانیا بهش میگن هاوارد ایران یا بهشت و ... اینکه

خره ! اینجا خُبستا. ( صدای ج در اصفهان از مخلوط کردن اصوات ز ، ج و کمی ژ بدست می آید )

اگه عمری هم باقی بود آناتومی اصفهانیا رو به صورت مستند یعنی با سند و مدرک مینویسم.

یا حق.

مردن

alikheradmand — Wed, 21 Nov 2007 09:23:18 GMT

هرگز از مرگ نهراسیده ام
بلکه

هراس من از مرگ مردن در سرزمینی است که مزد گورکن از آزادی آدمی بیشتر باشد .

تا حالا بزغاله سوار شدین!!!

alikheradmand — Mon, 19 Nov 2007 06:46:24 GMT

باید خیلی کیف داشته باشه.

kid

alikheradmand — Thu, 08 Nov 2007 12:09:07 GMT

alikheradmand — Thu, 08 Nov 2007 11:38:33 GMT

به سراغ من اگر می ایید

پشت هیچستانم!

پشت هیچستان جایی است

پشت هیچستان رگهای هوا پر قاصدهایی است

که خبر می ارند از گل واشده ی دور ترین بوته خاک

روی شنها هم نقش سم اسبان سواران ظریفی است که صبح

به سر تپه ی معراج شقایق رفتند

پشت هیچستان چتر خواهش باز است

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود

زنگ باران به صدا می اید

ادم اینجا تنهاست
و در این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت پیداست....!!!

زندگی

alikheradmand — Fri, 02 Nov 2007 18:20:18 GMT

زندگی جز آموختن نیست

هرکجا هستی باش یاد بگیر

یاد بگیر تا تکراری نباشی

یدان زندگی گنجینه ی پند است

اگر نیاموزیم بی گمان به پندی برای دیگران تبدیل خواهیم شد ...

ارزش

alikheradmand — Sat, 27 Oct 2007 16:48:18 GMT

ارزش یک چیز گاه در بهره ای نیست که از بدست آوردنش بر میاید ... بلکه ارزش آن در گرو بهایی ست که برای بدست آوردنش پرداخت میشود

نیچه

گربه

alikheradmand — Fri, 26 Oct 2007 07:58:18 GMT

یادم میاد وقتی کوچیک بودم ، تقریبا هیچ جنبنده ای از کنار خونه ما با آرامش رد نمی شد. این خاطره هم مال زمانیه که 5 - 6 سالم بوده:
تازه شب شده بود و ما میخواستیم بریم بیرون. منم که طبق معمول از همه زودتر حاضر میشدم. داشتم اول کوچه قدم میزدم که یک گربه توجه ام رو جلب کرد. کوچه مون تاریک بود و منم از تاریکی میترسیدم. ولی خیلی وقت بود گربه ندیده بودم.برا همین با تمام سرعت دنبالش دویدم. ( با صداهای عجیب و غریب ) خلاصه تا وسطای کوچه گربه هه فرار کرد و لی دید من دست بردار نیستم.
نمیدونم یهو تصمیمش عوض شد و شروع کرد به دنبال کردن من. من که خیلی ترسیده بودم با تمام سرعتم ( تا به حال اون قدر سریع ندویده بودم ) پا به فرار گذاشتم. حالا با صدای بلند داد میزدم : کمک کمک. وقتی رسیدم سر کوچه نفس راحتی کشیدم. اشکم در اومده بود. ولی دیدم تمام همسایه ها و ... اومدن بیرون و به من نگاه میکنن.
راستی یک لنگه کفشم رو هم جا گذاشته بودم. از اون به بعد دیگه شبا دنبال گربه نکردم.

نیشابور

alikheradmand — Fri, 26 Oct 2007 07:44:18 GMT

یادمه کوچیک بودم. 5 ساله یا کمتر. من خیلی از نیشابور شنیده بودم. که شهر خیلی قشنگیه، مردمش خیلی مهربونن و...
یک بار خونه منو اذیت کردن. منم که اشکم در اومده بود، گفتم :
من میرم نیشابور، اونجا نیشابوریها بهتر از شما هستن. و لباسامو پوشیدمو و رفتم بیرون. خونه که اصلا باورشون نشده بود من جدی میگم. برا همینم کسی جلومو نگرفت و گفتن خوب برو. با خودشون فکر میکردن من تا سر کوچه میرم و بر میگردم.
حالا منم رفته بودم کنار خیابون اصلی که کنار خونمون بود. ولی نمیدونستم که نیشابور کدوم طرفیه. بعد رفتم یکم تو خیابون مثل بقیه و میخواستم تاکسی سوار شم . و داد میزدم : نیشابور، نیشابور. ( اینم بگم که صدام خیلی بلند بود ). یک ربعی میشد که کنار خیابون بودم. دیگه کم کم خسته شدم بودم.
که یکهو دیدم : یک آدم پیر که شبیه افغانیا بود ( با همون شالی که دور سرش پییده بود، صورتش رو هم پوشونده بود و ادامه شال تا کمرش میرسید) با عصاش یکی بهم زد و گفت : اینجا وانستا یا یک چیزی تو همین رابطه ( با لهجه افغانی البته) .
منم که خیلی از افغانیا میترسیدم. با خودم گفتم که این دیگه رییس افغانیاس. و پا به فرار گذاشتم.

بعدا فهمیدم پدر بزرگم با یک ملحفه سفید خودشو این شکلی کرده بوده و منو میخواسته بترسونه.
خداییش خیلی هم ترسیده بودم.

دریا....

alikheradmand — Fri, 26 Oct 2007 07:24:18 GMT

باز هم آمدی تو بر سر راهم

              آی عشق میکنی دوباره گمراهم

        دردا من جوانی را بسر کردم

                          تنها از دیار خود سفر کردم

    دیریست قلب من از عاشقی سیر است

                             خسته از صدای زنجیر است

    دریا اولین عشق مرا بردی                            دنیا دم به دم مرا تو آزردی
   دریا سرنوشتم را بیاد آور                              دنیا سرگذشتم را مکن باور

    من غریبی قصه پردازم                                   چون غریقی غرق در رازم
گمشدم در غربت دریا    بی نشان بی هم آوازم
میروم شبها به ساحلها    تا بیابم خلوت دل را
               روی موج خسته   دریا                               مینویسم اوج غمها را